Recensies

Vluchtweg - Goedele Ghijsen“Vluchtweg – Goedele Ghijsen”

Ik kreeg het opgestuurd met de vraag: “Beste Jongeren.Boekensite.gent, sinds deze week ligt mijn boek Vluchtweg in de winkel. Er hoort ook een lesmap bij. Mag ik dit in jullie groep melden, alsjeblieft?” Ik doe dat graag maar hou er wel van om niet zomaar alles op onze pagina te gooien. Dus vroeg ik het boek op.

Een cover die mij wel aansprak en een titel die dubbel kan gelezen worden, daar zit wat in… Gewoontegetrouw blader ik eerst eens doorheen een boek, lees de eerste pagina’s, ‘weeg’ dus het boek en beslis dan hoe hoog het op mijn onontgonnen leesstapel komt te liggen. Twee uur later klapte ik dit boek dicht… (134 p.)

‘Perplex’ is het enige woord dat het leesgevoel kan vatten dat overbleef. Al vanaf de eerste pagina werd ik overmeesterd door het uitgepuurd taalgebruik dat flirt met proza. Je komt terecht in het hoofd van een van de drie hoofdfiguren, Nadesh. Hij is een jonge vluchteling uit een niet nader omschreven land die op heel jonge leeftijd hier bij ons terechtkomt. In korte van alle franje ontdane zinnen krijg je een stamp van eenzaamheid en ontwrichting op je lijf. Met zo weinig woorden zulke emoties overbrengen dat is uitzonderlijk sterk. Het is Nadesh’ eerste schooldag en hij wordt in de schooljungle gegooid. Hij niet alleen, ook Miro. Een klein fragiel meisje. Er worden slechts een paar woorden gewisseld. Twee eenzamen midden in de schooljungle. Die eerste twee pagina’s als ik die nu herlees plakken onmiddellijk terug op mijn vel en die stoemp van gisterenavond komt terug.

Het derde hoofdpersonage Jana zit ook in de klasgroep. Leiderstype, een leeuw, een roofdier dat zijn plaats opeist en dat de groep laat zien, laat voelen, laat ruiken. Goedele Ghijsen laat je ook bij haar in het hoofd toe. Subtiel zet Jana een oorlog in gang, in deze schooljungle zal zij haar territorium bewaken én manipuleren. Jana heeft haar zinnen gezet op de mysterieuze Nadesh maar die is duidelijk niet klaar voor onze westerse sociale omgangsvormen. Hij en Miro blijven de underdogs die elk op hun wijze de strijd aangaan. Twee empathische karakters die tot elkaar aangetrokken worden maar dit nog niet beseffen, tot de bom ontploft. Die bom ontploft reeds in de proloog maar vakkundig als een echte thrillerauteur geeft ze die pas bloot in het plot.

Het zou een mooi feelgoodboek kunnen zijn, twee onbegrepen tieners die elkaar vinden, maar de realiteit is anders. De realiteit is ook niet mooi. Goedele Ghijsen zet hier een wereld neer waar tieners zich onmiddellijk zullen in herkennen. Ze legt op een pijnlijke wijze de verpletterende kracht van pesten bloot. Niettegenstaande zij vertrekt vanuit het toch ietwat cliché van de tiener uit een ontwricht gezin dat zichzelf hoog in pikorde weet te plaatsen tegenover een schriel timide meisje dat reeds de gevolgschade van eerder pestgedrag met zich meedraagt en niet echt kan aansluiten met leeftijdsgenoten doet zij dit grandioos en ingrijpend door de rake taal die zij hanteert. Zij verdiept de problematiek nog meer door de Nadesh die als jonge vluchteling dit niet kan begrijpen. Tijdens het lezen wisselt zij gedurig van perspectief en blikveld, ze laat je doorheen het netvlies van elk personage kijken om hun perspectief op de wereld te begrijpen.

Vluchtweg, zal jongeren bij het nekvel pakken en laten nadenken maar ook laten genieten van prachtige taal en genadeloos meesleuren in de vertaling van hun eigen wereld.

Jan Stevens, redacteur boekensite.gent – Facebookpagina van jongeren.boekensite.gent, 31 augustus 2021

 

Vluchtweg

 door Nikkileest

Ik begin mijn recensie even met een trigger warning. Dit boek gaat over pesten. Dit kan voor sommige van ons nare gevoelens oproepen als je dit boek leest.

In dit boek volgen we de jungle die een klaslokaal kan zijn. Het is eten of gegeten worden. We volgen 3 klasgenoten, Miro, Nadesh en Jana. Alle drie strijden ze hun eigen oorlog op hun manier. De strijd is aan vanaf moment één en wordt alleen maar heviger, tot, het niet meer gaat en de bom ontploft.

Het juniorboek is vlot geschreven en je leest het per hoofdstuk vanuit een van de hoofdpersonages. Het is begrijpelijk geschreven waardoor jongeren dit boek ook goed kunnen lezen. Doordat je steeds vanuit een ander perspectief leest, leer je alle drie de hoofdpersonages goed kennen en ga je ze ook alle drie begrijpen. Het goede aan schrijfstijl van deze auteur is, is dat je meegezogen wordt het klaslokaal in. Ik verslond dit boek binnen een dag en het heeft me lang bezig gehouden. Ik vertelde mijn man erover, mijn moeder en enkele collega’s. Dit soort boeken moeten er zijn.

Dit boek is voor jongeren, leerkrachten, ondersteunend onderwijspersoneel, ouders, jeugdwerkers, bibliothecarissen, vrijwilligers, voor jou en voor mij. Want dit boek is precies zoals het er aan toe kan gaan in een klas. Precies die jungle die het kan zijn. Dit boek biedt herkenning, houvast en misschien schrik je wel van dit verhaal, valt ineens alles op een plek. Al deze gevoelens die je een plekje moet geven na het lezen. Mijn mede juffen en meesters, alsjeblieft, lees dit boek. De Miro’s, Jana’s en Nadeshen hebben ons nodig.

‘Sprookjes zijn waar, niet omdat ze zeggen dat draken bestaan, maar omdat ze ons tonen dat draken kunnen worden verslagen.’

Nikki Leest op Hebban, 5 september 2021

https://www.hebban.nl/recensie/nikkileest-over-vluchtweg?fbclid=IwAR04bECRBaqrs6wXw9pGS1B51czrGhuJZdFKiSEnVcPaGW81XiyKzVNaAe4

Drie jongeren, elk van hen heeft zijn problemen. Elk van hen probeert te overleven. Of is vluchten hun enige optie?

De eerste jongere waarmee we kennismaken is Nadesh Janoudi. Hij begint het schooljaar in een nieuwe klas. En dat mag je wel heel letterlijk nemen; hij moest vluchten naar een ander land, zonder familie, bagage of geld. Zijn enige kostbare bezit is zijn gsm vol berichtjes en foto’s. Het is zijn enige mogelijkheid om contact op te nemen met zijn familie. De tweede jongere is Miro. Zij valt als een blok voor Nadesh. Hij heeft een litteken rond zijn oog en dat trekt haar wel aan. Maar ook het derde personage Jana richt haar pijlen op hem. Jana, strijdvaardig als ze is, gaat direct het duel aan en viseert Miro. Ze kwetst haar als ze daartoe aanleiding vindt, ze pest haar om er zelf beter uit te komen en dit is slechts het topje van de ijsberg. Nadesh houdt zich echter afzijdig en krijgt kop noch staart aan al dat kleingeestig gedoe.

“Thuis zijn littekens nooit mooi.
Het kwam niet van de oorlog. Toen ik vier was, liep ik tegen een hete schaal.
De oorlog maakte alleen schrammen op mijn hart.
Hij kraste in mijn hoofd.
Kerfde in mijn ziel.
Jana wees alweer naar zichzelf, dus ik kon het haar niet zeggen.
Ze dacht dat ik haar niet begreep. Dat klopte. Ik verstond haar woorden wel, maar ik snapte haar denken niet.”

Schrijfster Goedele Ghijsen én tevens leraar Nederlands schreef al verhalen als kleine meid. Ze klom in een appelboom om er ongestoord haar fantasie de vrije loop te laten. Klinkt lekker romantisch, toch? Vluchtweg is allesbehalve romantisch. Het is – helaas nog te vaak – pure, harde realiteit. Verdeeld over drie verschillende vertelperspectieven kruipen we in het hoofd en hart van de personages. Op die manier begrijp je sommige uitspraken, kan je bepaalde handelingen beter plaatsen en snap je hun keuzes. De andere personages kunnen niet in elkaars gedachten kruipen en door gebrek aan dialoog ontstaan er nog meer conflicten. Is dat niet hoe het er in de klas of in het dagelijkse leven kan aan toegaan?

Ghijsen schreef het perfecte verhaal om met jongeren aan de tafel te zitten en te praten over verantwoordelijkheden, pesten, trauma’s en sociale en etnische achtergronden. Ghijsen biedt met Vluchtweg het ideale vertrekpunt en een stevige portie voer tot discussie. Ze geeft geen antwoorden, maar stelt ons wel voor enkele gewetenskwesties. En die moeten aangepakt worden. Er is een lesbrief beschikbaar om Vluchtweg in de klas te bespreken, daar staan enkele nuttige oefeningen in om bovenstaande thema’s aan te pakken.

https://www.instagram.com/ine_leest/ 

Vluchtweg’ van Goedele Ghijsen: De vele gezichten van
pesten ****

Jaloezie, pesterijen, wegvluchten. Vanuit drie verschillende invalshoeken laat ‘Vluchtweg’ zien dat het leven als schoolgaande tiener lang niet altijd even gemakkelijk is.

 

Miro is nieuw in de klas. Op haar vorige school werd ze gepest, nu is ze toe aan een frisse start. Ook Nadesh is nieuw: hij moest vluchten uit zijn geboorteland, waar oorlog woedt. Jana is al jaren de onbetwiste leider van de klasgroep. Wanneer het bij haar thuis weer eens fout loopt – en dat gebeurt nogal vaak – moet iemand in de klas dat ontgelden. En Miro blijkt al gauw het ideale slachtoffer.

Vluchtweg bestaat uit korte hoofdstukken waarin Miro, Nadesh en Jana afwisselend aan het woord zijn. Dat maakt het niet enkel mogelijk om je in elk van hen in te leven, het laat ook zien hoe verschillend deze jongeren naar de gebeurtenissen kijken. Hun realiteit wordt gekleurd door wat ze hebben meegemaakt. Miro is zo vaak gepest dat ze op den duur in alles kwaad opzet ziet, zelfs wanneer de ander het niet zo bedoelt. Jana is zo jaloers op de thuissituatie van Miro, dat ze zichzelf ervan overtuigt dat Miro met zoveel geluk onmogelijk erg kan lijden onder de pesterijen. Nadesh heeft geleerd dat je moet vluchten om te overleven, en neemt die strategie mee naar de klasgroep.

Auteur Goedele Ghijsen toont in dit boek pesten in al zijn complexiteit en vanuit zoveel invalshoeken dat elke jongere wel ergens in het verhaal een glimp van zichzelf zal opvangen.

Uit: Het Nieuwsblad, 25 september 2021

Vluchtweg (2021)

Nadesh, Miro en Jana zijn veroordeeld tot samenleven in de jungle van het klaslokaal. Elk strijden ze hun eigen oorlog. Elk reageren ze dat op een andere manier op hun klasgenoten af. De spanning stijgt, tot de bom ontploft.

Buikpijn

Buikpijn, dat is het gevoel dat achterblijft als je het boek Vluchtweg dichtslaat. Als volwassen lezer sta ik al verder af van wat er in dit boek besproken wordt, maar ik denk dat er voor jonge lezers misschien wel een hoop herkenning gepaard gaat met die achterblijvende buikpijn.

Goedele Ghijsen bespreekt in deze jeugdroman namelijk veel herkenbare onderwerpen zoals vriendschappen, identiteit en je plek in de wereld vinden. Maar vooral centraal staat het verhaal van drie jonge tieners, en pesten. Ghijsen gaat echter nog een stapje verder in het verhaal wat ze de lezer voorlegt. Er is nog een ander gevoel verbonden in de drie perspectieven die we te lezen krijgen; welkom zijn en je ook daadwerkelijk welkom voelen. Op school, in je eigen huis, in Nederland.

“Welkom,’ het mooiste Nederlandse woord. Ik schreef het onder ‘hallo’. Waarom hoorde je het bijna nooit?”

Vluchtweg begint aan het eind, een proloog valt midden in een scene binnen: “Plots gaat het snel”. Het voelt als de start van een pageturner, compleet met een vermelding van een ambulance en ‘doden’. De vragen zijn meteen aanwezig. Echter neemt het verhaal hierna meteen een stap terug, van mei terug naar negen maanden eerder, in oktober. Want dit is geen thriller, we zijn op een school en we ontmoeten drie leerlingen.

De lezer ontmoet Nadesh als eerste. Hij is een vluchteling en net aangekomen in Nederland. Een bijzonder contrast bestaat tussen de lege pagina’s in zijn perspectief omdat hij de taal nog niet rijk is maar tegelijk zoveel meer lijkt te weten van het leven dan zijn nieuwe klasgenoten. Daarna ontmoet de lezer Miro, ook nieuw in de klas. En als laatste Jana. Het zijn jonge tieners en de hormonen razen. Wat eerst nog een opmerking is die in het verkeerde keelgat vliegt, wordt al snel pesten. Wat eerst nog een grap was, verpest al snel Miro’s leven.

‘De omstander’, ‘de gepeste’ en ‘de pester’

Toch zou het te makkelijk zijn om deze drie personages te bestempelen als ‘de omstander’, ‘de gepeste’ en ‘de pester’. Want wat Ghijsen juist met de drie perspectieven laat zien, is dat een mens een situatie altijd met een bepaalde lens bekijkt. Waar je bent geweest en wie je nu bent, beïnvloedt hoe jij de wereld ziet.  

Want Nadesh vluchtte ooit voor een oorlog, en zo ziet hij in het gedrag van zijn klasgenoten een oorlog in het klein. Vluchten is hem bekend, en dus kijkt hij voornamelijk op afstand toe als de eerste signalen wijzen op pestgedrag. Miro’s onzekerheid en vorige ervaringen zorgen ervoor dat ze bevriest en zich terug trekt. Ze kan niet aan de bel trekken en verdwijnt daarom langzaam in een donker gat. En ook lijkt het zo makkelijk om met een beschuldigende vinger naar Jana te wijzen, zet haar thuissituatie je aan het twijfelen. “Elke zwakte vormt een gevaar. Dat had ik thuis geleerd.”  Zegt Jana als Miro haar niet eens aan durft te kijken en Jana zodoende van woede kookt. Jana weet het wel beter, je moet vechten in het leven. Dat heeft ze thuis geleerd, niks komt zomaar aanwaaien.

“Ik kon mijn ogen niet geloven.
Dit was oorlog in het klein.
Alle klasgenoten keken de andere kant uit. Op hun schermpjes
zagen ze de wereld, maar voor elkaar waren ze blind.
Ze vluchtten.”

Drie perspectieven, drie tieners. Er wordt gepest; er worden echt hele nare dingen gedaan. En toch lees je door, totdat het cirkeltje weer rond is en je eigenlijk weer bij de proloog bent aangekomen. Nadesh beschrijft het het beste: “Ooit vluchtte ik voor de bommen. Nu waren ze er weer. Ons klaslokaal zat er eigenlijk vol mee.” En die bommen zijn nu ontploft. Het enige wat achterblijft zijn vragen. Toch biedt Vluchtweg geen antwoorden. In plaats daarvan ligt er een uitnodiging om het boek dicht te slaan en op te kijken. Ik hoop dat dit boek veel klaslokalen gaat vinden, zodat de Miro’s gezien gaan worden. Zodat elke Nadesh zich welkom kan voelen, en veilig. En dat elke Jana durft om haar of zijn harde schild te laten vallen en om hulp te vragen.

“Lieve lezer, voel je je triest na het lezen van dit verhaal?” Sluit Goedele Ghijsen Vluchtweg af in haar nawoord. Het antwoord zal waarschijnlijk ja zijn, van sommige boeken blijft er nu eenmaal een triest gevoel achter. Maar dat is het teken van een goed boek en vooral een heel innemend boek.

Vluchtweg is een indrukwekkend, toegankelijk en actueel boek. Een warme, maar misschien vooral belangrijke, aanbeveling voor docenten en hun studenten.

 

https://booksandmacchiatos.com/recensie/vluchtweg-goedele-ghijsen/ 

 

12+ – Hoe voeg je nog iets nieuws toe aan het thema pesten in het klaslokaal? Klik op het trefwoord in je bibliotheekcatalogus en je krijgt al gauw zo’n duizend hits. Het is onvermijdelijk al tot op het bot uitgezogen motieven te gebruiken. Er is nagenoeg altijd een clubje ‘elite’ in het klaslokaal, aangevoerd door de superbitch bij wie er tóch veel willen horen. Die foute, knappe, geraffineerde aanvoerster hoort natuurlijk niet zomaar plat fout te zijn, ze krijgt een achtergrond die een en ander verklaart. Het gepeste meisje heeft iets weeks, een zwakke plek, niet zelden omdat ze anders is, bijvoorbeeld geïnteresseerd in iets creatiefs. Maar het kan ook ‘gewoon’ alleen al haar naam zijn. Er zijn wel helpers, jongens of meisjes die zich, al dan niet voorzichtig, verzetten tegen de leidster, maar die kunnen, zeker in de boeken voor wat oudere kinderen, niet voorkomen dat de boel gierend uit de hand loopt. Dat geldt ook voor de begripvolle docent(e), hoe goed die ook in staat is pesters én gepesten te begrijpen. In de laatste jaren zie je uiteraard ook de mogelijkheden van het pesten via sociale media. De verhalen zijn nagenoeg altijd tamelijk expliciet, ze gaan op emotie en herkenning en ze eindigen met een heldere moraal die ruimte biedt aan hoop en positiviteit. Zie Carry Slee, Lydia Rood, Anja Vereijken, Roger Vanhoeck, Brigitte Minne, Caja Cazemier…    

Goedele Ghijsen zal zich dit allemaal ongetwijfeld gerealiseerd hebben en zocht dus naar een invalshoek die het onverminderd actuele onderwerp interessant doet blijven. De bekende, bovengenoemde elementen zijn er allemaal. Het gepeste meisje, Miro, is al eerder weggepest, op haar vorige school. Ze is anders, bijvoorbeeld omdat ze erg graag leest en ze heeft de verkeerde naam, een jongensnaam namelijk. Ze loopt op haar nieuwe school meteen tegen de foute diva Jana op, die haar resoluut van de plaats achterin de klas bonjourt. Miro komt voorin te zitten, naast een andere nieuweling (en vluchteling), Nadesh. Nadesh komt uit een oorlog, maar ontdekt dat in het klaslokaal kennelijk ook sprake van oorlog kan zijn. Miro en Jana strijden, ook een beetje om hem, feitelijk tot de grens. Of ze het allebei overleven, is in het slot nog geen uitgemaakte zaak.
 
Met het opvoeren van het personage Nadesh brengt Ghijsen originaliteit en spanning in het boek. Naast het nog wel iets voor de hand liggende element van de ellende van de oorlog is dat vooral de manier waarop hij al die rare gewoontes op school observeert. Het nonchalant omgaan met spullen, met schoenen bijvoorbeeld, die in zijn ogen behoren tot de basis van het leven. En begrip opbrengen voor een eetgevecht (met voedsel smijten naar elkaar) in de kantine kan hij uiteraard ook helemaal niet.
 
Ghijsen dikt het oorlogselement voor hem lekker aan door gebeurtenissen in te voegen als een evacuatieoefening met bijbehorend alarm, en politiecontroles. Op school met het oog op bezit van drugs, en bij zijn opvangplek. En dan zit hij ook nog middenin het keiharde gevecht tussen Jana en Miro, en probeert voortdurend voor allebei begrip op te brengen. Ook de meelevende docente Vos zit tussen de twee vuren, ze is goed op de hoogte van de problemen van alle twee.
 
Ghijsen kiest voor de geheide constructie van de perspectiefwisseling. Afwisselend, niet strak, kijk je mee met Miro, Jana en Nadesh. Het minst kom je te weten van Nadesh, wat goed gedaan is zodat daar niet al het sentiment komt te liggen, en ook passend bij zijn wens niet te veel te vertellen over wat hij heeft meegemaakt. Je krijgt opvallend veel te weten over Jana. Haar felle strijd met het thuisfront vertaalt ze naar agressie tegen de zwakke in de klas.  
 
Vluchtweg is een goeie titel, passend bij de drie karakters. Op het voorplat is het woord mooi gesplitst. Een zwarte pagina brengt de lezer terug bij de proloog, die speelt vlak voor de dramatische afloop. Dat slot past bij de heftigheid van de gebeurtenissen in het laatste stuk van het verhaal, dat daar hier en daar wel een beetje érg erg is.
 
Het slotwoord werd geschreven door Ghijsen zelf, wat ik jammer vind. Je wordt als lezer, zonder tijd voor reflectie, uit de sfeer van het verhaal getrokken en meteen meegenomen naar de bedoelingen van de auteur, de moraal en de mogelijke oplossingen van de geschetste problemen. Een verwijzing naar haar website of een bericht van een wat neutralere instantie zou beter zijn geweest.

 

Door Henk Van Vliegen – Uit: http://mappalibri.be/?navigatieid=62&via_navigatieid=23&recensieid=9348

 

Er zijn debuten die extra aandacht verdienen. Vluchtweg van Goedele Ghijsen is zo’n debuut (toch binnen het domein van de jeugdroman). Het boek valt op door een boeiende compositie en een levendige typering van de verhoudingen in ‘de jungle’ van een klaslokaal.

Het verhaal is boeiend gecomponeerd omdat Ghijsen drie stemmen laat horen en kunstig met elkaar verweeft. Dat verweven gebeurt rond één centrale draad: de pesterijen waar Miro het slachtoffer van is. Miro is recent van school veranderd omdat ze op haar vorige school gepest werd met haar naam. Ze heeft een extravagante, soms overbezorgde moeder en een (wat vlak getypeerde) lakse vader. Haar karakter blijft vooral bij omdat ze zwalpt tussen zwakte, fatalisme en verzet. Ze wil niet altijd het pispaaltje zijn, maar belandt telkens weer tegen haar wil in een slachtofferrol. Daarvoor is vooral Jana verantwoordelijk, haantje-de-voorste van de klas, dominant en populair, maar tegelijk kwetsbaar door haar aan alcohol en mannen verslaafde moeder. Met haar heeft ze een tumultueuze relatie die haar frustratie en jaloezie voedt. Die relatie verklaart voor een deel haar pestgedrag. Heel herkenbaar beschrijft Ghijsen hoe ze de klas en vooral haar ‘hofhouding’ bespeelt en manipuleert. En dan is er nog Janesh, die met zijn ‘warme accent’ en donkere ogen de vijandschap tussen Jana en Miro alleen maar aanwakkert, ook al wil hij daar niets mee te maken hebben. Hij is gevlucht uit zijn geboorteland, waar hij getuige was van de moord op zijn vader en waar hij zijn moeder en broertje heeft moeten achterlaten. Hij wil zich het liefste zoveel mogelijk afzijdig houden van de ‘oorlog’ in de klas, die hem bij momenten te sterk herinnert aan de oorlog in zijn moederland. Die parallel tussen de twee ‘oorlogen’ is zinvol en verklaart ook voor een deel het gedrag van Janesh, die Miro wel in bescherming zou willen nemen, maar dat meestal niet durft of kan. Om het evenwicht tussen de drie verhaallijnen niet te verstoren, schetst Ghijsen zijn karakter en levensverhaal maar beknopt. Een voorbeeld daarvan zijn de enkele regels die zijn herinnering aan de gruwel thuis oproepen, een bijna  poëtische impressie die meer suggereert dan beschrijft. Anderzijds bleef ik als lezer hier ook op mijn honger zitten. Ik wou echt meer weten over Janesh, hem nog beter begrijpen. Dat Ghijsen zijn karakter en leven zo weinig uitdiept, is echter het gevolg van haar keuze om drie standpunten en verhaallijnen te verweven, wat veel is voor een korte roman.

Hoe boeiend de compositie ook is en hoe herkenbaar de gedachten en motieven van pester, gepeste, meelopers en toeschouwers aan de zijlijn ook worden getypeerd, Goedele Ghijsen kan in haar schrijverschap zeker nog groeien, vooral dan in haar stijl en in de manier waarop ze haar verhaaldraden tot een ‘naadloos’ geheel verwerkt. De stijl is globaal gezien wel vlot, wat sterk is voor een debuut, maar ze kan nog meer afwisseling brengen in de zinslengte en zinsbouw. Soms stoort de opeenstapeling van korte, gelijklopende zinnen. En ze mag af en toe meer verbijzonderen of net suggestiever schrijven. Wat de compositie betreft, bij momenten lijkt die te veel op de kommetjes die Miro lijmt volgens een Japanse techniek: je ziet als lezer te sterk de breuklijnen waar het verhaal ‘gelijmd’ is. Op die plekken krijg je het gevoel dat verhaalelementen te zeer in functie van de plot uitgewerkt of ingelast worden. Zo kan Jana wel erg vlotjes op Miro’s facebookaccount nadat ze eerder zonder problemen een bericht kon versturen met Miro’s gsm. Het is ook te weinig waarschijnlijk dat Miro’s ouders zomaar de directie geloven, wanneer die vertelt dat Miro een naaktfoto van zichzelf verspreidde, zeker nadat eerder bleek dat die ouders en vooral haar moeder echt wel wisten hoe Miro gepest werd. Ten slotte komen vooral de woorden van Janesh op het einde soms over als die van een spreekbuis voor de (goede) bedoelingen van de auteur: ‘Kijk naar mij. Wat ik kan, kun jij ook. Er zijn doden genoeg op deze wereld. Dit is jouw vlucht, Miro. Laat het geen einde zijn, maar een nieuw begin.’ Of ‘Blijven ademen, Jana, denk ik. Vecht voor je leven. Doe het voor ons. Voor Miro. Vecht voor een nieuwe start. De start van een tweede leven. Met mensen om jullie heen. Nooit meer alleen.’

Maar laat het duidelijk zijn: dit zijn schoonheidsvlekjes op een waarlijk beloftevol debuut, waarvan vooral de manier waarop de auteur de spanningen verwoordt die pesterijen veroorzaken, lang blijft nazinderen.

Jan Van Coillie

https://www.lees-wijzer.be/boeken/vluchtweg/

Uit: Toin Duijx, Friesch Dagblad, 31 oktober 2021

Het boek heeft een hele mooie cover waar mooi gebruik gemaakt is van natuurlijke kleuren, deze worden bij alle illustraties in het boek gebruikt. De illustraties zijn gemaakt door Valesca van Waveren. In de inhoudsopgave staat per AVI niveau aangegeven welke verhalen erin staan. In het begin zijn het vooral illustraties met een beetje tekst. en hoe verder je in het boek komt hoe hoger het AVI niveau is. In het boek zijn de verhaaltjes herkenbaar aan de kleine tekeningetjes bij het paginanummer, enkele voorbeelden AVI Start een eikel, M4 een boom en M5 een eekhoorn.

Op elk niveau gaat het over Sem en Noor die leuke avonturen in het bos beleven. Het idee van de groeiboeken is om kinderen leeskilometers te laten maken. Ze worden gestimuleerd om steeds een tekst te lezen die een stapje moeilijker is. Dat zal met dit boek ook zeker wel lukken. Ongemerkt zullen ze steeds wat moeilijkere verhalen lezen.

Het is niet alleen een leuk verhaal, maar er staan ook overlevingstips in het boek. Wat je moet doen als je verdwaald bent, of als het bliksemt. Er wordt ook uitgelegd hoe de morsecode werkt, hoe je water kunt vinden en het kunt zuiveren. Het is dus een echt survival groeiboek voor kinderen.

 

Uit: https://www.wendyblogt.nl/boekrecensie-in-het-bos-goedele-ghijsen

 

Vluchtweg van Goedele Ghijsen is een boek met een heel relevant thema. Pesten en gepest worden is een onderwerp dat helaas nog steeds een ding is.

Vluchtweg is een verhaal dat wordt verteld vanuit het standpunt van drie verschillende personen uit dezelfde klas.

Nadesh, Miro en Jana zijn veroordeeld tot samenleven in de jungle van het klaslokaal. Elk strijden ze hun eigen oorlog. Elk reageren ze dat op een andere manier op hun klasgenoten af. De spanning stijgt, tot de bom ontploft.

Ik vond het heel interessant om dit verhaal vanuit verschillende standpunten te lezen. Je leert zo de personages beter kennen, maar ook krijgt het verhaal veel meer diepte.

Ik vond het verhaal, dat kort maar krachtig was, me een enorm beklemmend gevoel geven. Het is zo naar, herkenbaar en realistisch dat je middenin die klas zit en meevoelt met de kinderen die dit verhaal vertellen vanuit hun beleving en ervaring.

De schrijfstijl van Goedele vond ik erg fijn lezen. Het is een goed geschreven verhaal, met een interessant plot en gaf een mooie realistische inkijk in het leven van de pester, de gepeste en de klasgenoot die er wat aan wil doen maar door zijn eigen onzekerheid en problemen niet weet hoe hij het aan moet pakken. En laat zien dat alles wat er gebeurt een reden heeft. En waarom mensen zijn zoals ze zijn. Iedereen heeft een eigen verhaal.

Ik vond het echt een levensecht verhaal. Ik denk dan ook dat dit boek heel goed ingezet kan worden op scholen. Het gesprek dat je na het lezen van dit boek met elkaar kan hebben, zou een positief effect kunnen hebben voor de dynamiek in de klas.

Een echte aanrader dus! Voor iedereen eigenlijk. Het verandert echt je kijk op de wereld en laat je echt nadenken over pestsituaties, waar dan ook.

 

Tante Boekie op Instagram: https://www.instagram.com/p/CW-epUtLzhS/