Schatbewaarders

In een klein hoekje stond in de laatste Oosterzon: ‘Dringend onthaalouders gezocht.’ Hopelijk voelen velen zich geroepen. Want het is een beroep uit de duizenden. Een hoeksteen van onze moderne maatschappij. Dat beseften we vorig weekend eens te meer. Afgelopen zondag hebben we de onthaalouders van onze kinderen in de bloemetjes gezet. ‘Tante Irène’ gaat op pensioen. Zelfs de kindjes van de eerste generatie, intussen dertigplus, vonden het de moeite waard om erbij te zijn.

Duizenden keren moet je als onthaalouder billetjes schoonvegen, maar je krijgt er ontelbare glimlachjes en knuffels voor in de plaats. En eeuwig respect van de ouders. Het is oneindig belangrijk dat je je kindje met een gerust gevoel aan iemand met kennis van zaken kan ‘uitlenen’. Dat je weet dat je je schat ’s avonds weer heelhuids terugkrijgt. Dat er iemand is aan wie je kan vragen of je het wel allemaal goed doet. Niet voor niets hoort de onthaalouder als eerste het nieuws van een nieuwe zwangerschap. Als er nog maar plannen gemaakt worden voor een volgend kindje komt de vraag al: ‘Ge houdt voor ons toch nog een plaatsje vrij?’ De eerste vaardigheden worden er met de paplepel ingegoten: leren eten, spelen, stappen, spreken. Het erfgoed aan kinderliedjes wordt ingeoefend. De ‘groten’ krijgen hun eerste verkeerslessen op hun wandelingen door de wijk.

Onze oudste smeedde er vriendschappen voor het leven. En onze dochter ontdekte er haar eerste lief. Ze droomden van een glijbaan naar de aangrenzende tuin van hun onthaalmoeder. Dan konden ze altijd naar hun Tante Irène en Nonkel Vic. Het alternatief? Op de paaltjes van de kippenwei gaan staan, het hoofdje net over de omheining, en de hele buurt bij elkaar roepen: ‘Nonkel Viiiiiiic! Tante Irèèèène!’ En later, sinds ze groot genoeg zijn om alleen te fietsen, stiekem even bij de onthaalouders langsgaan om voor een koekje te bedelen. De eretitel ‘Tante’ en ‘Nonkel’ is voor het leven. Zo werd er ergens op een voetbalveld verrast opgekeken toen één van de spelertjes riep: ‘Papa, Nonkel Vic is ook hier.’ Het kon toch niet dat de scheidsrechter bevooroordeeld was? Leg dan maar eens uit dat je geen familie, maar onthaalvader bent …

Onthaalouders. Schatten van mensen. Waar anders zou je je kostbaarste bezit aan toevertrouwen? Hopelijk zijn er veel anderen die willen schitteren. Door glans te geven aan het leven van kinderen.